Δύο πρώην υπουργοί πολιτισμού «συγκυβερνούν». Έναν ολόκληρο χρόνο η χώρα όμως κυβερνιέται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Είκοσι έφτασαν και η κυβέρνηση αναβαπτίστηκε με το πρόσχημα του ανασχηματισμού εις το όνομα της «Νέας Ελλάδας».
Τώρα πια ξέρεις καλά ότι, τα τελευταία τρία χρόνια κάθε φορά που σηκώνεις το κεφάλι, μια νέα κυβέρνηση με τρόπο σκαιότερο απο την προηγούμενη, έρχεται για να ανακόψει την επαναστατική σου φόρα. Χρειάζεται λοιπόν κάτι πολύ περισσότερο απ"αυτήν , για να μην προσκρούσουμε και την επόμενη φορά πάνω στον ίδιο εφιαλτικό χορό δημίων.
Μετά από τρεις επιστρατεύσεις και τη χωρίς προσχήματα αιφνιδιαστική διακοπή λειτουργίας της δημόσιας τηλεόρασης, μετά το κλείσιμο σχολικών μονάδων, και σε λίγο και νοσοκομειακών έρχεται και η «απελευθέρωση» των απολύσεων στον δημόσιο τομέα.
Είναι πια σαφές ότι το φύλλο συκής που τα τελευταία χρόνια ,παραπλανητικά ονομαζόταν «αξιολόγηση», έχει πέσει, όπως και οι μάσκες .Η μέθοδος που ακολουθήθηκε όμως δεν επιφυλάσσει εκπλήξεις: προηγείται η συκοφάντηση των εργαζομένων ή μέρος αυτών στον τομέα-στόχο της "εξυγίανσης" κι ακολουθεί η ανακοίνωση της διακοπής ή συγχώνευσής του.
Λέξεις που μέχρι πριν λίγα χρόνια στον ανυποψίαστο βιο μας δεν είχαν την ίδια βαρύτητα , όπως «κινητικότητα», «μετατάξεις», «αξιολόγηση», «πλεονάζον προσωπικό», φέρουν τώρα το βάρος ενός μέλλοντος δυσοίωνου και πρόωρα γηρασμένου. Πρωτίστως όμως αφυδατωμένου δίχως τον «περιττό πολιτισμό και την "περιττή" παιδεία σε μια χώρα που εδώ και δεκαετίες η "ανάπτυξη" στηνόταν πάνω στο σαθρό έδαφος της πνευματικής αφασίας.
Και τώρα , ο περιττός πληθυσμός θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί, αρχής γενομένης της τρίτης ηλικίας, ενώ έπεται συνέχεια με τους χρήστες ουσιών αλλά και με την ειδική αγωγή που προφανώς θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές συρρίκνωσης της βασικής παιδείας.
Πόσοι αντιλήφθηκαν αλήθεια την περίπτωση του εφήβου με αυτισμό, που πριν από μερικές μέρες βρέθηκε ακινητοποιημένος με ιμάντες σε ψυχιατρική κλινική, χάριν...κατασταλτικής αγωγής;
Όμως στη νέα εποχή των mini jobs που εισερχόμαστε , το να διεκδικούμε ακόμα τις δομές ψυχικής υγείας τη στιγμή μάλιστα που αυτή διακυβεύεται καθημερινά μαζί με την επιβίωσή μας, μοιάζει σα μιά ιστορία από το παρελθόν.
Θυμάσαι την προ εικοσαετίας ελληνική ταινία με τιτλο "Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο"; Τηρουμένων των αναλογιών τόσο τιμάται σήμερα στη "Νεα Ελλάδα".
Μετά από τούτο το κομβικό καλοκαίρι ίσως τίποτα να μην είναι πια το ίδιο στη χώρα. Το γιουρούσι φαίνεται ανελέητο. Το ζήτημα είναι πόσο αποφασισμένος είσαι να κάνεις το βήμα.
Τώρα πια ξέρεις καλά ότι, τα τελευταία τρία χρόνια κάθε φορά που σηκώνεις το κεφάλι, μια νέα κυβέρνηση με τρόπο σκαιότερο απο την προηγούμενη, έρχεται για να ανακόψει την επαναστατική σου φόρα. Χρειάζεται λοιπόν κάτι πολύ περισσότερο απ"αυτήν , για να μην προσκρούσουμε και την επόμενη φορά πάνω στον ίδιο εφιαλτικό χορό δημίων.
Μετά από τρεις επιστρατεύσεις και τη χωρίς προσχήματα αιφνιδιαστική διακοπή λειτουργίας της δημόσιας τηλεόρασης, μετά το κλείσιμο σχολικών μονάδων, και σε λίγο και νοσοκομειακών έρχεται και η «απελευθέρωση» των απολύσεων στον δημόσιο τομέα.
Είναι πια σαφές ότι το φύλλο συκής που τα τελευταία χρόνια ,παραπλανητικά ονομαζόταν «αξιολόγηση», έχει πέσει, όπως και οι μάσκες .Η μέθοδος που ακολουθήθηκε όμως δεν επιφυλάσσει εκπλήξεις: προηγείται η συκοφάντηση των εργαζομένων ή μέρος αυτών στον τομέα-στόχο της "εξυγίανσης" κι ακολουθεί η ανακοίνωση της διακοπής ή συγχώνευσής του.
Λέξεις που μέχρι πριν λίγα χρόνια στον ανυποψίαστο βιο μας δεν είχαν την ίδια βαρύτητα , όπως «κινητικότητα», «μετατάξεις», «αξιολόγηση», «πλεονάζον προσωπικό», φέρουν τώρα το βάρος ενός μέλλοντος δυσοίωνου και πρόωρα γηρασμένου. Πρωτίστως όμως αφυδατωμένου δίχως τον «περιττό πολιτισμό και την "περιττή" παιδεία σε μια χώρα που εδώ και δεκαετίες η "ανάπτυξη" στηνόταν πάνω στο σαθρό έδαφος της πνευματικής αφασίας.
Και τώρα , ο περιττός πληθυσμός θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί, αρχής γενομένης της τρίτης ηλικίας, ενώ έπεται συνέχεια με τους χρήστες ουσιών αλλά και με την ειδική αγωγή που προφανώς θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές συρρίκνωσης της βασικής παιδείας.
Πόσοι αντιλήφθηκαν αλήθεια την περίπτωση του εφήβου με αυτισμό, που πριν από μερικές μέρες βρέθηκε ακινητοποιημένος με ιμάντες σε ψυχιατρική κλινική, χάριν...κατασταλτικής αγωγής;
Όμως στη νέα εποχή των mini jobs που εισερχόμαστε , το να διεκδικούμε ακόμα τις δομές ψυχικής υγείας τη στιγμή μάλιστα που αυτή διακυβεύεται καθημερινά μαζί με την επιβίωσή μας, μοιάζει σα μιά ιστορία από το παρελθόν.
Θυμάσαι την προ εικοσαετίας ελληνική ταινία με τιτλο "Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο"; Τηρουμένων των αναλογιών τόσο τιμάται σήμερα στη "Νεα Ελλάδα".
Μετά από τούτο το κομβικό καλοκαίρι ίσως τίποτα να μην είναι πια το ίδιο στη χώρα. Το γιουρούσι φαίνεται ανελέητο. Το ζήτημα είναι πόσο αποφασισμένος είσαι να κάνεις το βήμα.

.jpg)

.png)

